Als hondentrainer heb ik natuurlijk elke ochtend de perfecte wandeling.

Een tot anderhalf uur. Loslopende honden die altijd luisteren. Geen afleiding. Geen fouten. Alles onder controle.

 

Toch?

 

Nou… nee.

 

Ook ik loop elke dag met mijn honden en ook bij mij gaat er wel eens iets niet zoals het “hoort”. En dat is precies waar deze blog over gaat.

 

Neem Maggy. Maggy heeft een neus. Een héél goede neus. En soms wint die neus het gewoon even van mijn fluitje. Dan fluit ik één keer en dan kijkt ze me aan.

Eén blik. Twee blikken. “Moet ik echt komen?”

 

En ja hoor, uiteindelijk komt ze. Gelukkig.

Maar niet voordat ze eerst nog even een rondje door het weiland heeft gemaakt. Gewoon… om duidelijk te maken dat ze eerst even haar eigen plan trekt voordat ze voor mij kiest.

 

En Captain dan. Captain loopt aan de lange lijn en hoort netjes aan mijn linkerkant te blijven. Doet hij dat altijd?

Nee.

Ook Captain heeft een neus. En soms ligt er aan de overkant van de weg iets zó interessants dat hij toch even denkt: “Ik ga daar kijken.”

 

En ja, dan moet ik corrigeren. “Opzij.” Dat woord kent hij prima. Maar ben ik altijd op tijd? Ook nee.

 

Soms ben ik met mijn gedachten ergens anders. Soms zie ik zijn signaal net te laat. En dan loopt meneer inderdaad heel charmant voorlangs, naar de verkeerde kant van de weg. En ja, dan ben ík te laat met corrigeren.

 

Is mijn wandeling dan mislukt?

Nee hoor. Heb ik genoten? Zeker.

 

Mijn honden zijn net als ik: we maken af en toe een foutje.

Dat is het leven.

 

En raak ik daardoor gedemotiveerd? Absoluut niet.

 

 

Gisteren liepen we met z’n vieren: mijn man, ik en onze twee honden.

Het was zondag, de zon scheen en we hadden zin in een lange wandeling. Zo eentje waarbij je kletst, filosofeert en alvast nadenkt over wat de komende tijd gaat brengen.

 

We gingen naar Nistelrode. Een aanlijngebied met koeien, paarden, runderen… noem maar op.

Ik liep met Maggy. Mijn man liep met Captain.

 

Captain vindt andere honden nog steeds spannend. Ondanks dat hij inmiddels drie jaar is en we volop met hem trainen. En ik weet ook hoe spannend mijn man dat vindt. Op zulke momenten sluipt er bij hem toch wat onzekerheid in.

 

Maar hij deed het fantastisch. Echt.

 

We zijn die wandeling zeker vijf- tot zeshonderd honden tegengekomen. En mijn man heeft het voor elkaar gekregen om alle honden te passeren zonder dat Captain is uitgevallen.

Voor mij? Een dikke 10/10. Ik was supertrots.

 

En toen kwam… de laatste horde. De varkentjes.

 

Op het laatste stukje van de route staan ze. Dicht langs het fietspad. En ja, die vindt Captain óók spannend.

Na 2,5 uur wandelen moest mijn man daar nog langs.

 

En dat lukte even niet.

 

Captain gaf een paar keer een grauw richting de varkentjes. En mijn man kwam zichtbaar gedemotiveerd naar me toe.

“Waarom doet hij dit nou? Het ging de hele dag goed… en nu dit.”

 

Maar draai het eens om. Je bent 2,5 uur onderweg geweest. Je hebt ontelbaar veel honden gepasseerd. Mensen. Runderen. En hij deed niks.

 

En ja, bij die varkentjes was het misschien net even te veel.

Misschien zat zijn emmertje vol. Misschien probeerde mijn man een andere techniek.

Misschien vonden ze het allebei gewoon heel spannend.

 

Maar weet je wat ik zie? Een hond die 2,5 uur lang zijn best heeft gedaan en één moment had waarop het even niet lukte.

 

En dat is oké.

 

Laat je niet demotiveren door die ene snauw, die ene grauw of dat ene moment waarop het misgaat. Juist díe momenten zijn waardevol.

 

Ze laten je zien:

 

Niet om gefrustreerd te raken. Niet om te denken: “De volgende keer gaat het vast weer mis.”

 

Maar om te groeien. Samen.

 

De perfecte wandeling bestaat niet. Maar een fijne wandeling? Die heb je vaker dan je denkt.